Choroba niebieskiego języka (BT) jest chorobą wirusową przeżuwaczy, zarówno gatunków udomowionych jak i wolno żyjących (dzikich). Chorują na nią: bydło, owce, kozy, ale także: sarny, jelenie, afrykańskie antylopy, wielbłądowate (w tym alpaki i lamy).
Zwierzęta nie zarażają się bezpośrednio od siebie, a jedynie poprzez owady kłująco–ssące z rodzaju Culicoides (rodzina: kuczmany) oraz poprzez krew lub nasienie.
Zakażenie może przebiegać bezobjawowo.
W przypadku wystąpienia objawów najczęściej obserwuje się:
- nadżerki i owrzodzenia w jamie ustnej
- zaczerwienienie i obrzęk błony śluzowej jamy ustnej, zasinienie języka
- ślinotok
- brak pobierania wody i paszy
- gorączka
- osowiałość
- łuszczenie się naskórka strzyków i tworzenie się strupów
- duszność
- kulawizny (zapalenie koronki i tworzywa racic, możliwe zrzucanie puszki racicowej)
- ryzyko długoterminowych strat produkcyjnych (np. zmniejszona wydajność mleczna, bezpłodność i poronienia)
Zwierząt zarażonych nie uśmierca się, a zwierzęta chore należy leczyć!
Choroba a produkty pochodzenia zwierzęcego Choroba nie przenosi się na ludzi oraz na inne gatunki zwierząt gospodarskich i domowych. Oznacza to, że mięso, mleko, skóry, wełna i inne produkty od przeżuwaczy są bezpieczne dla zdrowia ludzi.
Zasady ochrony zwierząt:
- Nie kupować zwierząt z niewiadomego źródła,
- Zapewnić okresowe wizyty lekarza weterynarii,
- Stosować środki przeciw owadom i zwalczać je w miejscach przebywania zwierząt,
- Zgłaszać podejrzane objawy Inspekcji Weterynaryjnej
Informacja przekazana przez Powiatowego Lekarza Weterynarii oraz Głównego Lekarza Weterynarii.